tag:blogger.com,1999:blog-193751352011-08-08T15:58:35.779+05:45मुकुंद भालेरावhttp://www.blogger.com/profile/11044224214522190002noreply@blogger.comBlogger81100tag:blogger.com,1999:blog-19375135.post-80862274328898975492011-08-08T15:44:00.002+05:452011-08-08T15:44:46.153+05:45

नीना,तू अजूनही येतेस माझ्या स्वप्नांत.घेतेस मला गुरफटूनतुझ्या मऊ सुती पदराच्यागंधाळलेल्या उबेत.केसांमधून जाणवताततुझी सुरकुतलेली जादुई बोटं.आणि ऐकू येत मंदमंदतुझ्या बिनदाताच्या मुखातूनमृदुमुलायम झालेल्या स्वरांचं एक गाणं.पहाटे कुण्या पक्षाच्या आवाजातजे विरून जातं कुठेतरी… सकाळी जागा होतो तेव्हामी रात्रभर पांघरलेल्यातुझ्या त्याच मऊ सुती लुगड्याच्या गोधडीतूनयेत असतो तुझा चंदनी गंध. नीना, त्या

मुकुंद भालेरावhttp://www.blogger.com/profile/11044224214522190002noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19375135.post-47624495024138178152011-08-08T15:43:00.000+05:452011-08-08T15:43:33.056+05:45

नीना…एखाद्या परीकथेतली जणू तू.शुभ्र केसांची नि भुऱ्या डोळ्यांची...बुढ्ढी के बालवाल्याकडच्या मिठाईसारखेच तुझे ते केसआणि तितकाच गोडवा तुझ्यातही.एखाद्या परीच्या शुभ्र रेशमी चमचम झग्यासारखंभरजरी नेसलेलं तुझं म्हातारपण.तितकंच जादुई ते तुझं जगही… काहीतरी जादू होती खरी तुझ्याकडं…रात्री झोपताना तू सांगितलेल्यात्या साऱ्या पऱ्यांच्या गोष्टींचंस्वप्नांत रूपांतर करणं,नीना कसं गं जमायचं तुला?आणि सकाळी जागं

मुकुंद भालेरावhttp://www.blogger.com/profile/11044224214522190002noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19375135.post-9670621902679099862007-10-03T14:29:00.000+05:452008-02-05T11:25:26.491+05:45

एक कविता लिहीन म्हणतो,शब्दांमध्ये न मावणारी..काळजाचा ठाव घेत मनामनाला भावणारी..रणरणत्या सिग्नलपाशी थांबलेलं एक बालपण..घासासाठी कोरभर करतं रोज वणवण..इवलीशी पावलं.. रस्ताभर चटके..चार आण्यांचा फुटला कप,त्याला बाराआण्यांचे फटके..नावामागे लावायला बापाचंही नाव नाही,पाटी नाही, शाळा नाही, अक्षरांचा गाव नाही.पोट भरायला शिकताना राहून जातं शिकणं,भाळी येतं धक्के खाणं आणि पेपर विकणं..हव्याहव्याशा सुखांचा जमत

मुकुंद भालेरावhttp://www.blogger.com/profile/11044224214522190002noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-19375135.post-3334464055988893932007-09-18T15:36:00.000+05:452007-09-18T15:40:37.275+05:45

कोणे एके काळीचमचमत्या पाण्याची एक नदी होती..आरस्पानी...तळाशी तिच्या एक गाव होतं...छोट्या छोट्या जीवांचं... आबादानी..नदी शांत वाहत राही, सर्वांवरून..सान-थोर, अमीर फकीर वा भला बुरा असो कोणी..नि आपल्याच नादात वाहत जाई,स्वतःचे स्फटीकी आरस्पानी सत्व जाणूनत्या नदीचे चमचम पाणी..तो प्रत्येक जीव आपापल्या परीनंतळाशी वेलींना वा खडकांना लटकून राही..कारण लटकणं हेच होतं जगणं..आणि प्रत्येक जण शिकून आला होता..

मुकुंद भालेरावhttp://www.blogger.com/profile/11044224214522190002noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19375135.post-38218612727818814512007-04-13T12:18:00.000+05:452007-04-13T12:19:39.574+05:45

सांग सांग भोलानाथअप्राईझल होईल का?रोजची माझी लेटनाईटफळाला येईल का?रोज रोज लीड माझाखुन्नस देतो भारी..त्याच्यावरची पोस्ट मिळूनजिरेल का रे सारी....भोलानाथ भोलानाथ....दुचाकीची चार चाकीहोईल का रे गाडी..डब्बल तरी खिशाची यावाढेल का रे जाडी..भोलानाथ भोलानाथ....दरवर्षी जड जाईअप्राईझलचं नाटक..आवंदातरी उघडेल का रेनशिबाचं फाटक...भोलानाथ भोलानाथ....

मुकुंद भालेरावhttp://www.blogger.com/profile/11044224214522190002noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19375135.post-1154009094633685142006-07-27T19:47:00.000+05:452006-07-28T12:49:05.763+05:45

मी इश्यूंसवे ती रात्र जेव्हा जागली,मला माझीच कीव याया लागली ।दु:खे किती डीजीटल नाना परीची,आय टी त मज भोगाया लागली ।किती मी त्या लेट्नाईट्स मारल्या,ती मला ‘ उल्लु ‘ म्हणाया लागली ।जमले कधी मला न वेळ पाळणे,बायको लग्नाआधी वैतागली ।सेन्ड रिसीव्ह करून थकले हात माझे,सॆलरीची मेल का रागावली ।पुन्हा पडले स्वप्न जॊब सोडण्याचे,पुन्हा ती सी.व्ही. बघाया लागली ।नियतीचा कोड सारा गंडलेला,नशीबी एरर दिसाया लागली ।

मुकुंद भालेरावhttp://www.blogger.com/profile/11044224214522190002noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19375135.post-1149138873193007272006-06-01T10:59:00.001+05:452011-01-11T11:35:40.961+05:45

पप्या बी साला लई बाराचाय..म्हंतो ‘ कायतरी करायला पायजे..’गल्लीत यार लई बोर होतं..दिल्लीच्या राजकारणात शिरायला पायजे.तोडपानी , हप्तापानी .. साला इन्कमच नाय..वर्षाकाठी चारपाच घोटाळे करुनचांगला लंबाचौडा हात मारायला पायजे..धमक्या द्या, ग्यांग पाठवा,सालं कुत्रं बी आजकाल खात नाय..मामालोकांना वाटत बसलोतर खिशात कायपन –हात नाय..राव हप्ते मागत बसण्यापेक्षाआता मतं मागत फिरायला पायजे..पप्या बी साला लई

मुकुंद भालेरावhttp://www.blogger.com/profile/11044224214522190002noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19375135.post-1143440285513671462006-03-27T12:02:00.000+05:452008-02-05T18:21:09.822+05:45

त्यादिवशी दवाखान्याबाहेर ब-याच वर्षांनी ती भेटली.राहती माणसं गेल्यावरती उजाड व्हावं घर तशीसूनी भकास झालेली..आणि भिंत भिंत कोसळ्ल्यावर फक्त उरावेत वासेतशी केवळ सांगाडा राहिलेली.मनात आलं हीच का ती वेडी पोर ?नाकात वारं शिरल्या वासरागत सारं शिवार पालथं घालणारी,कोकरांमागं धावणारी नि पाख्ररांसोबत बोलणारी ?चेह-यातच कुठेतरी खोल गेलेले तिचे डोळे..हेच डोळे कधीतरी वर्गात चोरून बघायचे..फुलपाखरांगत भिरभिरायचे

मुकुंद भालेरावhttp://www.blogger.com/profile/11044224214522190002noreply@blogger.com9